Legalizacja pobytu w Polsce 2026–2031: chaos, którego można uniknąć

Stabilizacja zamiast fali: rok wielkiej zamiany statusów

Łączna liczba cudzoziemców z ważnym dokumentem pobytowym wzrosła w 2025 r. o 41,9 tys. osób, czyli o 2,1%. Cała ta grupa to około 5,4% ludności Polski. Obywatele Ukrainy stanowią 77,4% tej grupy (1,56 mln), ale ich liczba wzrosła zaledwie o 1,5%.

Prawdziwa zmiana zaszła w strukturze. W ciągu roku liczba obywateli Ukrainy objętych ochroną czasową spadła o 21,3 tys., podczas gdy liczba ukraińskich zezwoleń na pobyt czasowy wzrosła o 27,1 tys., kart rezydenta długoterminowego UE — o 38,8% (z 33,8 do 47,0 tys.), a osób objętych ochroną uzupełniającą — o 55%. To nie napływ nowych osób, lecz zakorzenianie się i formalizacja statusu tych, którzy już tu są. Osoba przechodząca z ochrony czasowej na standardowe zezwolenie jest weryfikowana w pełnej procedurze administracyjnej: odciski palców w rejestrach, stabilna sytuacja zawodowa, przewidywalny status podatkowy.

W tle rośnie różnorodność krajów pochodzenia. Liczba obywateli Kolumbii z ważnym dokumentem pobytowym wzrosła w rok o 172% (z 3,0 do 8,0 tys.), obywateli Nepalu — o 58%, a Filipin — o 36%. Skurczyły się natomiast grupy obywateli Gruzji (−12%) i Rosji (−8%). Polska staje się krajem imigracji wielokierunkowej — ze wszystkimi tego konsekwencjami dla komunikacji urzędów, prowadzonej dziś głównie po polsku, angielsku, ukraińsku i rosyjsku.

Wąskie gardło jest proceduralne, nie merytoryczne

Rok 2026 nie przyniósł wyhamowania. W pierwszym półroczu 2026 r. o zezwolenie na pobyt czasowy ubiegało się 286 027 osób, o 14,7 proc. więcej niż w tym samym okresie 2025 r. (249 404); do końca lipca liczba ta wzrosła do 321 122. Wszystkich wniosków pobytowych (o pobyt czasowy, stały i rezydenta długoterminowego UE) wpłynęło w półroczu 311 932 wobec 275 262 rok wcześniej (+13,3 proc.). Liczb rozstrzygnięć za 2026 r. nie podajemy: zestawienie narastające do 31 lipca wykazuje mniej decyzji pozytywnych niż zestawienie za samo półrocze, co opisujemy w metodologii. Poniższe dane roczne za 2024 i 2025 r. są punktem odniesienia dla tej dynamiki.

W 2025 r. o zezwolenie na pobyt czasowy ubiegało się 509,2 tys. osób — o 10,6% więcej niż rok wcześniej. Urzędnicy wydali w tym czasie rozstrzygnięcia wobec 416,7 tys. osób. Różnica — około 92,5 tys. — jest przybliżoną miarą tempa przyrostu spraw w toku i rośnie: rok wcześniej wynosiła 62,5 tys. System przetwarza coraz więcej (liczba decyzji pozytywnych wzrosła o 18,3 tys.), a kolejka i tak się wydłuża.

Strukturę rozstrzygnięć z 2025 r. warto przeczytać uważnie: 78,8% stanowiły decyzje pozytywne, 6,2% — odmowy, 2,9% — umorzenia, a 12,1% — pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Ta ostatnia kategoria, ponad 50 tys. spraw rocznie, obejmuje wnioski, których urząd w ogóle nie mógł ocenić merytorycznie — z powodu braków formalnych, nieuzupełnionych dokumentów, braku opłaty czy niestawiennictwa. Dla porównania: merytorycznych odmów było 25,9 tys. Błąd formalny zamyka dziś w Polsce więcej spraw pobytowych niż odmowa merytoryczna.

Skala problemu jest przy tym bardzo zróżnicowana. Wśród obywateli Ukrainy bez rozpoznania kończy się 6,2% spraw, wśród obywateli Białorusi — 7,0%. Ale wśród obywateli Uzbekistanu to już 23,6%, Kolumbii — 39,9%, a Gruzji — 41,0%. Gdy policzyć skuteczność wyłącznie wśród spraw rozstrzygniętych merytorycznie, decyzję pozytywną otrzymuje 99,2% ukraińskich wnioskodawców, 90,3% białoruskich, 83,9% kolumbijskich i 71,2% gruzińskich. Wniosek z tych dwóch szeregów liczb jest jednoznaczny: głównym ryzykiem wnioskodawcy w polskim systemie nie jest negatywna ocena jego sytuacji, lecz potknięcie proceduralne. Ryzyko tego potknięcia rozkłada się skrajnie nierówno między grupami obywatelstw, co wskazuje na barierę informacyjną i językową, a nie na różnice w zasadności wniosków.

Kompletność wniosków to najtańsza rezerwa wydolności systemu. Każdy punkt procentowy mniej w kategorii „bez rozpoznania” to ponad 4 tys. spraw rocznie (licząc od wolumenu rozstrzygnięć z 2025 r.), których nikt nie musi obsługiwać po raz drugi — bez zatrudniania ani jednego dodatkowego urzędnika.

System odwoławczy pracuje na najwyższych obrotach

W 2025 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (UdSC) wpłynęło 22,9 tys. odwołań w sprawach legalizacyjnych. Wśród rozstrzygniętych odwołań dotyczących pobytu czasowego 47,5% zakończyło się decyzją pozytywną dla wnioskodawcy (rok wcześniej: 33,8%), 15,6% — zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia, a 20,7% — utrzymaniem decyzji w mocy (rok wcześniej: 35,6%). W sprawach rezydenta długoterminowego UE odsetek zwrotów do ponownego rozpatrzenia wzrósł z 9,9% do 26,9%.

Nie odczytujemy tych liczb jako zarzutu wobec urzędników — odczytujemy je jako miernik presji. Wolumen spraw rośnie o około 10% rocznie, a rekordowo obciążoną pierwszą instancję koryguje druga. System działa i sam się naprawia. Tyle że każda korekta oznacza drugą, a czasem trzecią rundę — w pierwszej instancji, w drugiej i ponownie w pierwszej.

Cztery fale: 2026–2031

Kalendarz systemu legalizacji na najbliższe pięć lat nie jest prognozą. Cztery daty są już zapisane w przepisach i nie zależą od niczyich przewidywań. Nieznana jest tylko skala każdej z nich, a tam, gdzie danych nie ma, mówimy o tym wprost, zamiast podawać liczbę.

Fala pierwsza: okno CUKR (trwa)

Między 11 sierpnia a 8 września 2026 r. liczba osób z aktywnym statusem UKR w rejestrze PESEL spadła z 950 286 do 868 037, czyli o 82 249 osób (8,7 proc.). To największa zmiana między dwiema kolejnymi publikacjami rejestru od stycznia 2025 r.; poprzednia, z października 2025 r., wyniosła 39 tys. Liczby przeliczyliśmy sami z plików, które Ministerstwo Cyfryzacji publikuje co miesiąc w publicznym zbiorze danych nr 2715 na dane.gov.pl, sumując 380 powiatów; szczegóły w metodologii.

Ubytek nie rozłożył się równo. W rocznikach 2009 i młodszych, czyli wśród dzieci i nastolatków, aktywnych statusów ubyło około 58 tys., czyli 18 proc. tej grupy. W rocznikach 2008 i starszych ubyło około 24 tys., czyli niecałe 4 proc. W rocznikach 2022 i młodszych ubyło około 3 proc. Nie wiemy, ile z tych osób wyjechało, a ile pozostało w Polsce z innym statusem; żadna instytucja tego nie podała.

Spadek zbiega się w czasie z 1 września 2026 r. Tego dnia, na mocy art. 25 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań (Dz.U. 2026 poz. 203), osobom, które numer PESEL ze statusem UKR otrzymały na podstawie oświadczenia i do 31 sierpnia nie potwierdziły tożsamości ważnym dokumentem podróży, status zmieniono z urzędu na NUE. Wraz z nim utraciły one uprawnienie z art. 106 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, czyli legalność pobytu wynikającą z ochrony czasowej. Żaden organ nie podał, ile osób objęła ta zmiana, ani nie powiązał jej ze spadkiem rejestru. Nie robimy tego i my; zestawiamy daty i pytamy.

Sam status NUE nie oznacza nielegalnego pobytu: w rejestrze PESEL ma go co do zasady każdy cudzoziemiec spoza UE bez statusu UKR, także osoba z kartą pobytu. Przepisy mówią natomiast wprost, co utrata statusu UKR oznacza dla osoby, która nie ma innej podstawy pobytu. Świadczenia opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych przysługują czterem grupom osób ze statusem UKR: dzieciom do 18 lat, kobietom w okresie ciąży, porodu i połogu, ofiarom tortur lub gwałtu oraz mieszkańcom ośrodków zbiorowego zakwaterowania (art. 112c ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony). Ze statusem UKR powiązane jest też świadczenie wychowawcze 800+ (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. ca ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci), a prawo do przyznanych wcześniej świadczeń organ weryfikuje z urzędu (art. 43 ust. 3 ustawy wygaszającej). Obowiązek i prawo do nauki od statusu pobytowego nie zależą (art. 165 Prawa oświatowego). Wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy złożony w trakcie nielegalnego pobytu co do zasady kończy się odmową (art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach); wyjątki dotyczą m.in. małżonków obywateli polskich (art. 165 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) oraz sytuacji, w których wymaga tego prawo do życia rodzinnego lub prawa dziecka (art. 187 pkt 6 i 7 w zw. z art. 191 ust. 1 pkt 4 tej ustawy). Karta CUKR wymaga statusu UKR w dniu złożenia wniosku. Ponowne nadanie statusu przepisy wiążą z datą ponownego wjazdu do Polski i z wnioskiem w ciągu 30 dni od przekroczenia granicy (art. 44b ustawy o ewidencji ludności, art. 110a ust. 2 specustawy). Czy istnieje inna droga, to pytanie do MSWiA.

Druga data, która zmienia obraz, jest zapisana w dwóch różnych aktach. Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2026/1912 z dnia 30 lipca 2026 r. przedłużyła ochronę czasową „do dnia 4 marca 2028 r.”, a polskie przepisy przejęły ten termin automatycznie: art. 106 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, w brzmieniu nadanym ustawą wygaszającą, wiąże legalność pobytu wprost z decyzją Rady, „do dnia, w którym ta decyzja zachowuje moc obowiązującą, chyba że ustawa stanowi inaczej”. Gdy Bruksela przedłuża ochronę, termin krajowy przesuwa się sam, bez żadnej nowelizacji.

Okno CUKR za tym terminem nie podąża. Art. 42x specustawy wyznacza je sztywno, datą „do dnia 4 marca 2027 r.”, i do decyzji Rady nie odsyła; przepis nie zawiera delegacji do zmiany rozporządzeniem ani komunikatem. Przesunąć tę datę może wyłącznie nowelizacja ustawy, a takiego projektu nie ma dziś ani w Rządowym Centrum Legislacji, ani w Sejmie (stan na 16 września 2026 r.). Kto planuje zostać w Polsce na karcie CUKR, na przedłużeniu ochrony nie zyskał ani jednego dnia. Rok różnicy między obiema datami jest dziś w rękach ustawodawcy. Pytanie brzmi, czy zmiana w ogóle nastąpi, a jeśli tak — czy z wyprzedzeniem.

Ilu jest uprawnionych, nie podaje żadna instytucja. Dopomo Data Lab szacuje tę liczbę na 720–780 tys., czyli około 750 tys. Punktem wyjścia jest 868 037 aktywnych statusów UKR na 8 września 2026 r. według rejestru PESEL publikowanego przez Ministerstwo Cyfryzacji (dane.gov.pl, zbiór 2715). Odejmujemy osoby zarejestrowane po 4 czerwca 2025 r., bo warunku z tej daty nie spełnią nigdy: w drugiej połowie 2025 r. zarejestrowało się blisko 94 tys. osób, w pierwszym półroczu 2026 r. kolejne 41,5 tys., a w lipcu około 3,9 tys. Korygujemy to o szacowaną część, która zdążyła już wyjechać, i dodajemy z powrotem dzieci urodzone w Polsce, uprawnione mimo późnej rejestracji. Rachunek kontrolny drugą drogą, od liczby osób ze statusem w połowie 2025 r. pomniejszonej o roczne odejścia i o wrześniowy spadek rejestru, mieści się w tym samym przedziale. Gdyby wniosek złożyli wszyscy uprawnieni, same opłaty wyniosłyby od 316 do 343 mln zł, wniesione z góry przez wnioskodawców. Pierwsza wersja raportu, liczona od 959 tys. statusów z 1 lipca 2026 r., podawała 810–875 tys.; różnicę tłumaczy spadek rejestru o 82 249 osób między 11 sierpnia a 8 września 2026 r., opisany w metodologii. Rządowa ocena skutków regulacji, czyli dokument dołączony do projektu ustawy wygaszającej (druk sejmowy nr 2172), zakładała około 800 tys. uprawnionych.

Wniosków jest na razie znacznie mniej. Do 30 czerwca 2026 r. wpłynęło ich 14 tys., do 31 lipca 24,6 tys. (raporty UdSC „stan na 1 lipca” i „stan na 1 sierpnia 2026 r.”); w samym lipcu przybyło 10,6 tys. Gdyby lipcowe tempo utrzymało się do zamknięcia okna, do 4 marca 2027 r. wpłynęłoby około 100 tys. wniosków, czyli mniej niż co siódmy z 750 tys. uprawnionych. Żeby ścieżka CUKR objęła wszystkich uprawnionych, tempo musiałoby wzrosnąć około dziesięciokrotnie, a żeby objęła większość z nich, około pięciokrotnie. To arytmetyka, nie prognoza: przy twardych terminach wnioski spływają najliczniej w ostatnich tygodniach, a raportu za sierpień UdSC jeszcze nie opublikował.

Samej karty nie opisujemy tu szczegółowo; jej warunki są dobrze znane. Karta pobytu z adnotacją „Poprzednio posiadacz ochrony czasowej” to trzyletnie zezwolenie na pobyt czasowy dla osób, które miały status UKR 4 czerwca 2025 r., mają go w dniu złożenia wniosku i posiadały go nieprzerwanie przez co najmniej 365 dni. Wniosek składa się od 4 maja 2026 r. wyłącznie elektronicznie, przez Moduł Obsługi Spraw (MOS), i osobiście, z opłatami 440 zł za osobę wnoszonymi z góry. Karta zwalnia z dokumentowania celu pobytu i źródeł dochodu, a złożenie wniosku umarza z mocy prawa toczące się postępowanie o zwykły pobyt czasowy. Pełny opis warunków, dokumentów i najczęstszych błędów zawiera przewodnik CUKR na dopomo.pl.

Uprawnienie nie oznacza jeszcze złożonego wniosku. Wniosek wymaga ważnego dokumentu podróży, opłaty 440 zł wnoszonej z góry za każdą osobę, kompletnych danych w rejestrach państwowych oraz złożenia wyłącznie elektronicznie i osobiście. Dla czteroosobowej rodziny same opłaty to 1760 zł. Nie wiadomo, ilu uprawnionych zatrzyma która z tych barier, i nie szacujemy tego.

Fala pierwsza jest więc przewidywalna co do terminu i nieprzewidywalna co do kształtu. To, ilu uprawnionych złoży wniosek i kiedy, zależy od informacji, która do nich dotrze, i od tego, czy złożą wniosek kompletny za pierwszym razem. Każdy wniosek pozostawiony bez rozpoznania z powodów formalnych wraca na to samo biurko; każdy kompletny odciąża je. Dlatego zamiast prognozy podajemy terminy zapisane w przepisach i liczby, które można sprawdzić. Na tak opisane fale urzędy, pracodawcy i samorządy mogą się przygotować.

Podsumowanie: obciążenie jest przesądzone, nieznany jest jego kształt

Na 8 września 2026 r. uprawnienie do karty CUKR miało około 750 tys. osób, a legalny pobyt na podstawie ochrony czasowej trwa, w obecnym stanie prawnym, do 4 marca 2028 r. Wrzesień 2026 r. pokazał w małej skali, jak wygląda dzień, w którym status wygasa: z rejestru ubyło 82 249 osób, a tym z nich, które utraciły status UKR i nie mają innej podstawy pobytu, przepisy odbierają świadczenia związane z tym statusem (m.in. publicznie finansowaną opiekę zdrowotną dla dzieci i kobiet w ciąży oraz 800+), a wniosek o pobyt czasowy złożony bez legalnego pobytu co do zasady kończy się odmową. Przed tą samą sytuacją stanie 4 marca 2028 r. każdy, kto do tego dnia nie uzyska innej podstawy pobytu, a okno na najprostszą z nich, kartę CUKR, zamyka się 4 marca 2027 r. Ścieżek jest kilka, ale wszystkie prowadzą do tych samych szesnastu urzędów wojewódzkich. Chaos, który powstałby, gdyby setki tysięcy osób jednego dnia zostały bez podstawy pobytu, jest do uniknięcia: terminy są znane, a przepisy można dopracować z wyprzedzeniem.

To, że dziś z CUKR korzysta niewiele osób, nie zdejmie pracy z urzędów. Zmieni tylko to, kiedy ta praca do nich trafi i ile będzie kosztować. CUKR jest ścieżką lżejszą i rząd sam to podkreśla: zwalnia wnioskodawcę z dokumentowania celu pobytu i źródeł dochodu. Zwykłe zezwolenie na pobyt czasowy takich dokumentów wymaga, więc sprawa poprowadzona tą drogą zajmuje urzędnikowi więcej czasu.

Do tego dochodzi wszystko, co następuje po złożeniu wniosku. Każda wydana karta wymaga osobistego odbioru w ciągu 60 dni. Każda wygasa po trzech latach. Samej karty CUKR nie da się przedłużyć: żeby zostać, trzeba złożyć zwykły wniosek o pobyt czasowy, z pełnym kompletem dokumentów. A osoby, które zostaną, wejdą w kolejnych latach w procedurę rezydenta długoterminowego UE, rosnącą w 2025 r. procentowo najszybciej ze wszystkich.

Otwarte pozostaje jedno: czy ustawodawca przesunie także okno CUKR. Bez nowelizacji ochrona trwa do 4 marca 2028 r., a okno zamyka się rok wcześniej, 4 marca 2027 r. Przy twardych terminach wnioski spływają zwykle najliczniej w ostatnich tygodniach przed zamknięciem okna. Jeżeli nowelizacja przesunie okno na 2028 r., fala pierwsza rozciągnie się i przesunie, a klif trzech lat przejdzie wraz z nią na lata 2030–2031; kart już wydanych to nie dotyczy, bo wygasają trzy lata od wydania. W obu wariantach model czterech fal zostaje w mocy; zmienia się rozkład w czasie, nie mechanika. Im wcześniej zapadnie decyzja, tym więcej czasu na przygotowanie mają urzędy, pracodawcy i sami wnioskodawcy.

Cztery fale nie są więc ani spekulacją, ani niczyim wyborem. To cztery etapy tej samej sprawy, rozłożone w czasie, i przechodzi przez nie ta sama grupa ludzi. Kierunek wyznaczyła zresztą sama Unia: zalecenie Rady z dnia 16 września 2025 r. (C/2025/5129) opisuje skoordynowane przejście z ochrony czasowej na statusy krajowe, a karta CUKR jest polskim mechanizmem tego przejścia. Przedłużenie ochrony daje na nie więcej czasu, ale nie zdejmuje spraw z biurek. Przewidywalność jest tu zasobem: znane terminy pozwalają zaplanować obsady, informację i procedury, a wniosek kompletny za pierwszym razem to sprawa, której urzędnik nie prowadzi dwa razy.

Co działa: kompletny wniosek za pierwszym razem

Polska legalizacja pobytu to system z natury rozproszony: szesnaście urzędów wojewódzkich, odrębne rachunki opłat, lokalne praktyki, cztery główne języki wnioskodawców — a od tego roku także w pełni elektroniczna, samodzielna procedura, w której błędu nie poprawi za nikogo pełnomocnik. W takim środowisku najtańszą interwencją nie jest dodatkowy etat, lecz informacja, która sprawia, że wniosek jest kompletny za pierwszym razem.

Cyfryzacja procedur przez MOS to krok we właściwym kierunku — walidacja rejestrowa zatrzymuje część błędów, zanim sprawa trafi na biurko urzędnika. Drugim ogniwem jest przygotowanie samego wnioskodawcy. Temu służy dopomo.pl — polski startup legal tech, który bezpłatnie udostępnia w czterech językach (polskim, ukraińskim, rosyjskim i angielskim) zweryfikowaną informację o procedurach legalizacyjnych. Asystent AI platformy opiera odpowiedzi na oficjalnych źródłach i przy każdej podaje odnośnik do źródła. Pytania o ochronę międzynarodową kieruje do UNHCR i urzędu, zanim uruchomi model. Numer rachunku bankowego pokazuje wyłącznie wtedy, gdy pochodzi ze zweryfikowanego źródła: odpowiedź jest wstrzymywana do czasu tego sprawdzenia. Platforma sprawdza kwalifikację do procedury i prowadzi krok po kroku przez wniosek w MOS, tworzy zdjęcie biometryczne i weryfikuje je pod kątem wymogów urzędowych, a także wskazuje właściwe, zweryfikowane rachunki opłat dla każdego województwa. Ten sam silnik informacyjny działa dla każdej kolejnej procedury i każdej kolejnej grupy językowej.

Cel jest wspólny dla wszystkich stron: mniej spraw „bez rozpoznania”, mniej wezwań i bezpowrotnie traconych opłat — i krótsze kolejki, także dla polskich obywateli załatwiających w tych samych urzędach własne sprawy.

Raport oraz serwis dopomo.pl mają charakter informacyjny i nie stanowią porady prawnej w indywidualnej sprawie.

Dziesięć pytań, na które dane nie odpowiadają

Nie formułujemy rekomendacji politycznych; od tego są instytucje państwa. Z rejestrów i przepisów wyłania się jednak dziesięć pytań, na które odpowiedź będzie musiała paść niezależnie od barw politycznych. Każde ma adresata.

1. Ile osób objęła zmiana statusu. Do MSWiA: ile osób 1 września 2026 r. utraciło status UKR na mocy art. 25 ustawy z 23 stycznia 2026 r. i czy to ta sama grupa, którą rejestr pokazuje jako 82 249 osób mniej?
2. Przyczyny ustania statusu w danych. Do Ministerstwa Cyfryzacji: czy publikowany co miesiąc zbiór danych nr 2715 na dane.gov.pl zostanie uzupełniony o przyczynę ustania statusu (wyjazd, zmiana statusu, zgon), skoro spadek z 950 286 do 868 037 to największa zmiana serii od stycznia 2025 r.?
3. Dzieci ze statusem NUE. Do MSWiA i Ministerstwa Zdrowia: na jakiej podstawie pobytowej i z jakim dostępem do opieki zdrowotnej przebywają dziś w Polsce dzieci z roczników 2009 i młodszych, których ubyło z rejestru około 58 tys., jeśli nie wyjechały, skoro art. 112c ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wiąże świadczenia zdrowotne z numerem PESEL ze statusem UKR?
4. Droga powrotu. Do MSWiA: czy osoba ze statusem NUE ma inną drogę powrotu do ochrony czasowej niż ponowny wjazd i wniosek w ciągu 30 dni (art. 44b ustawy o ewidencji ludności, art. 110a ust. 2 specustawy)?
5. Kampania informacyjna. Do MSWiA i Urzędu do Spraw Cudzoziemców: czy planowana jest ogólnopolska kampania informacyjna o karcie CUKR i czy z wyprzedzeniem wyjaśni ona, co czeka posiadaczy kart w latach 2029–2030?
6. Rok różnicy. Do ustawodawcy: czy i kiedy art. 42x specustawy zostanie dostosowany do decyzji Rady (UE) 2026/1912, skoro ochrona trwa do 4 marca 2028 r., okno CUKR kończy się 4 marca 2027 r., a projektu nie ma ani w RCL, ani w Sejmie?
7. Rachunek rządu. Do MSWiA: rządowa ocena skutków regulacji dołączona do projektu ustawy wygaszającej (druk sejmowy nr 2172) zakładała około 800 tys. uprawnionych. Czy zostanie przeliczona, skoro w rejestrze pozostało 868 037 osób, a do końca lipca wpłynęło 24,6 tys. wniosków?
8. Plan na luty 2027. Do Urzędu do Spraw Cudzoziemców i wojewodów: jaki plan mają urzędy na ostatnie tygodnie okna, jeśli wnioski o kartę CUKR spiętrzą się przed 4 marca 2027 r., i jak zamierzają informować uprawnionych z wyprzedzeniem?
9. Ścieżka po CUKR. Do ustawodawcy: czy dla posiadaczy kart CUKR powstanie uproszczona ścieżka do kolejnego zezwolenia, zanim trzyletnie karty zaczną wygasać w latach 2029–2030, czy każda z tych osób złoży pełny wniosek o pobyt czasowy?
10. Informacja wielojęzyczna. Do administracji rządowej i samorządów: skoro błąd formalny zamyka więcej spraw niż odmowa merytoryczna, a kolejne grupy wnioskodawców mówią po hiszpańsku, nepalsku i tagalsku — kto odpowiada za to, żeby dotarła do nich potrzebna informacja?

Najczęstsze pytania